மாற்றம், மாற்றம் என்று முழங்குகிறோமே, ”அது ஒரு கட்சி ஆளுவதற்கு மாறாய், இன்னொரு கட்சி ஆள வகை செய்யும் ஆட்சி மாற்றத்தைச் சொல்லவில்லை” என்றே நான் எண்ணிக் கொள்கிறேன். நம்மில் பலருக்கும் ”இப்பொழுது, இந்தக் கட்சி பிடிக்கவில்லை, இன்னொரு கட்சி பிடிக்கிறது, இது தான் வெல்லும் குதிரை, இது தோற்றோடும் கழுதை” என்று பொருள் கொள்ளவும் கூடாது. மாறாக, ”இனி வருங்காலத்தில் நாட்டு மக்களின் வாழ்வுநிலை செழிக்க, உருப்படியான பொருளியல் வளர்ச்சி நம் குமுகாயத்தில் ஏற்பட, காலங் காலமாய்த் தொடர்ந்து வந்த தமிழின மரபுகள் காப்பாற்றப் பட, தமிழன் என்ற இனம் எதிர்காலத்தில் கரைந்து, சிதைந்து, அழிந்து விடாது நிற்க, தமிழரிடையே ஓர் அடிப்படை அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும்” என்ற விழைவில், ”பட்டதெலாம் போதும், படமுடியாது இனித் துயரம்” என்ற முனைப்பில், நமக்குள்ளே எழுந்த ஓர் எழுச்சியாக, இந்த முழக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளுகிறேன்.
இனிக் கட்டுரைக்கு வருவோம்.
இரண்டாம் உலகப்போர் சற்றேறக்குறைய முடிவுற்ற நிலையில், 1940களின் பின்னைந்து ஆண்டுகளில் இரண்டு பெரிய கேள்விகள் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பூதகரமாய் எழுந்து நின்றன. முதற் கேள்வி இந்திய விடுதலை பற்றியது. விடுதலை எப்போது கிடைக்கும்? [இந்தக் கேள்வியின் அடிப்படை, இந்தியாவின் வளங்களும், செல்வமும், உழைப்பும், பிரித்தானிய முற்றாளுமைக்குப் பயன்படாமல், இந்திய மக்களுக்கே பயன்பட வேண்டும் என்ற வேட்கையில் இருந்தது.] 1947 ஆகஸ்டு 15 இல் விடை கிடைத்தபின், இந்த கேள்வி மக்கள் மனத்தை விட்டு நீங்கத் தொடங்கியது. 1950 சனவரி 26 இல் ”நாமே இந்நாட்டு மன்னர்” என்று உறுதி செய்த நிலையில், பிரித்தானிய அரசின் ஆளுமை அடியோடு அறுக்கப் பட்ட நிலையில், இந்தக் கேள்விக்கு வேலையில்லாமற் போய், முற்றிலுமாய் அகன்றது.
ஆனால், இந்தியாவின் பல்தேசத் தன்மை பற்றிய இரண்டாவது கேள்வி நெடுநாட்கள் தங்கி இந்தியரிடையே ஊறிக் கிடந்தது. நாடு விடுதலை பெற்றபோது, ”இந்தியா என்பது பல தேசிய இனங்கள் சேர்ந்து வாழும் ஓர் இடமாகப்” புரியப்பட்டு, 1969க்குப் பின், இந்திரா காந்தி காலத்தில், தலைகீழாய், அரசியற் பொருளியல் கொள்கைகள் மாறி, இன்று எதிர்மறையாக, ஓர் ஒற்றைத் தேசநாடாக, கட்டி அமைக்கப்படும் நிலைக்கு வந்திருப்பதால், இந்தக் கேள்வி முகன்மை பெறுகிறது. [இந்தியா என்ற அரசியல் கருத்தீடு 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இந்தத் துணைக்கண்டத்தில் இருந்ததில்லை.]
1947 அளவில் இங்கிருந்த பல கட்சிகளும், இயக்கங்களும் [அதில் பேராயமும், சமவுடைமைக் (socialistic) கட்சிகளும், பொதுவுடைமைக் கட்சியும் முகன்மையானவை], ”பல்தேசம்” என்ற உள்ளமை (= reality) நிலையை உணர்ந்தே இருந்ததால், பல்தேசத் தன்மையைக் கவனமாகவே காப்பாற்றின. பேராயக் கட்சியின் ஆவடி மாநாடு கூட அதை ஆழ்ந்து கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டது. இத்தகைய கவனத்தின் காரணமாக, இந்த நாட்டின் பெயரைக்கூட ”இந்திய ஒன்றியம்” என்றே அன்றைய அரசியலார் சொல்லிவந்தனர். [1969 ற்கு அப்புறம் நெருக்கடி நிலை உருவான பின் தான், இந்தியரின் புகற்கடவுப் (passport) பொத்தகங்களில் “இந்தியக் குடியரசு (Republic of India)” என்று பெயர் பொறிக்கும் நிலை வந்தது. ஒன்றியம் என்ற கருத்தீடு ஓடியே போயிற்று.]
தொடக்கத்தில் ”இந்திய ஒன்றியம்” என்ற புரிதலின் விளைவாக, 1954 இல் ஆந்திராவில் பொட்டி ஸ்ரீராமுலுவின் போராட்டத்திற்கு அப்புறம் உருவான ”மொழிவாரி மாநிலங்கள்” கொள்கையைப் பேராயக் கட்சியும் ஒப்புக் கொண்டது. [இன்றோ, அதிகார வர்க்கத்தில் இருக்கும் பலரும் ”மொழிவாரி மாநிலங்கள்” என்று அன்றைய அரசு ஏற்படுத்தியதே தவறு என்று சொல்லிக் கொண்டு திரிகிறார்கள். அதை இந்தியாவின் தரகு முதலாளியமும் (comprador capitalism) ஏற்றுக் கொள்கிறது.] "வலுவான மாநில அரசுகள் சேர்ந்தே வலுவான நடுவரசு ஏற்படமுடியும்" என்ற அடிப்படை ஆழுணர்வு மாறி, ”வலுவான நடுவரசு, வலுவற்ற மாநிலங்கள்” என்பதே இன்றையக் கட்டுமானத்தின் அடிப்படையாக இருக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் தில்லிக்காரனைத் தேடி ஓடும் நாய்ப்பிழைப்பு அதனால் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
அன்றைய நிலையில் நாட்டின் விளிம்பெங்கணும் (குறிப்பாக, கடல் மற்றும் நில எல்லைகளில்) எல்லாம், வரையறுத்துச் சொல்லத் தக்க தேசிய இனங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. நாட்டின் உட்புறத்தில் மட்டும் இந்தி மொழி பேசும் ஒரு தேசிய இனம் உருவாகாத நிலையில் இருந்தது. நாட்டு விடுதலைக்கு அப்புறம், பொருளியல் வளர்ச்சி ஏற்பட, ஏற்பட, இந்தி பேசும் தேசிய இனம் ஒன்று உருவாகும் என்றே பலரும் எதிர்பார்த்தார்கள். இப்படிச் சொல்லும் போது, ”தேசிய இனங்களுக்கு இடையே முரண்பாடுகள் உண்டு, அந்த முரண்பாடுகள். இந்தியாவின் வளங்கள் மேம்பாடாகாத சூழ்நிலையில், பெரிதாகிப் பின்னால் அந்த வளங்களைப் பங்கு போட்டுக் கொள்ளும் போது, தேசிய இனங்களின் இடையே பங்குச் சிக்கல் வரத்தான் செய்யும்” என்று ஆய்ந்தோர் அறிந்திருந்தார்கள். அதே பொழுது, ”இந்த முரண்பாடுகளைப் பேச்சு வார்த்தை மூலம் தீர்த்துக் கொள்ள, இந்தியக் குடியரசுச் சட்ட அமைப்பு இடங் கொடுக்கும், பங்குச் சிக்கல்களைப் பேசித் தீர்க்க முடியும்” என்றே அவர்கள் எண்ணினார்கள்.
ஆனால், விடுதலை இந்தியாவில் இருந்த இரண்டுவகை முதலாளிகளில் இந்திய நாட்டு நலனில் அக்கறை கொண்ட தேசிய முதலாளிகள் வளருவார்கள் என்ற எதிர்ப்பார்ப்புப் பொய்த்துப் போய், தரகு முதலாளிகளே வளர்ந்து, இன்றைக்கு ஒற்றை இந்தியா என்ற கட்டுமானம் மிகப் பெரிதாக ஆகிப் போனது. தரகு முதலாளிகளின் முகவரான (agent) இந்திய தேசியப் பேராயக் கட்சி இன்றைக்கு ஒற்றை இந்தியாவையே முன்வைக்கிறது. அதன் விளைவாக, நாட்டில் அரசுக்கு வரும் வருமானங்கள் [வரி (tax), சுங்கம் (customs duty), உல்கு (excise duty - இதைக் கலால் வரி என்றே நாளிதழ்கள் சொல்லிவருகின்றன)] என எல்லாமே நடுவரசில் குவிந்து, மாநில அரசுகள் பெறும் விற்பனை வரி ஆகக் குறைந்து போக, ஒவ்வோர் ஆண்டும் திட்டக் குழுவோடு நடக்கும் பங்குப்பிரிப்பில் ”ஐயா, சாமி, எங்களுக்கு இன்னுங் கொஞ்சம் பிச்சை போடுங்கள், நாலு மாதமாய்ச் சரியாச் சாப்பிடலை சாமி” என்று ஏந்திப் பிழைக்கும் நிலையே நடந்து வருகிறது. எந்த தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சரும் இந்தப் பங்குப்பிரிப்புக் கூட்டத்திற்குப் போகாமல் இருக்க மாட்டார். [வேறு எத்தனையோ கூட்டங்களுக்குப் போகாமல் இருப்பவர்கள், இதை மட்டும் தவிர்க்கவே மாட்டார்கள். இதில் ஐயாவும், அம்மாவும் ஒன்று போலத்தான்.] “மத்தியில் கூட்டாட்சி, மாநிலத்தில் சுயாட்சி” என்று இவர்கள் போடும் கூச்சல்கள் எல்லாம் வெற்று முழக்கங்கள். ”பிச்சை போடும் கூட்டத்தில் தமிழ்நாட்டிற்கு எவ்வளவு பிச்சை போடுகிறார்கள்” என்பதில் தான், இவர்களின் அந்தந்த ஆண்டு நடைமுறையே இருக்கிறது. “நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடப் புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசிவது கூட” அந்தக் கூட்டத்தின் வழியே தான் முடிவு செய்யப் படுகிறது.
ஆக, நடுவரசை நத்திப் பிழைக்கும் பிழைப்புத்தான் இன்றைய இந்தியாவில் என்றென்றும் மாநில அரசிற்கு வாய்த்திருக்கிறது. எனவே எந்த மாநில அரசுக் கட்சியும் நடுவரசை எதிர்த்துக் கொள்ளாது. நலத்திட்டங்களில் நக்கிப் பிழைக்க வேண்டுமானால், நடுவரசுக் கட்சியின் சொற்படிதான் கேட்க வேண்டும். தனிப்படச் சொந்தமாக ஒரு கொள்கை வைத்து, அரசியல் பொருளியற் புலங்களில் இவர்கள் செயற்படவே முடியாது. கிட்டத்தட்ட, ஊராட்சி மன்றங்களை தமிழ்நாடு அரசு எப்படி நடத்தி வைத்திருக்கிறதோ, அதே நிலையில் தான் மாநில அரசை, நடுவரசும் நடத்துகிறது. மாநில அரசுகளுக்கு அதிகாரம், உரிமை கிடைத்திருக்கிறது என்பதெல்லாம் ஊரை ஏமாற்றும் பம்மாத்து என்றே சொல்லவேண்டும்.
இது தான் உள்ளமை (reality) நிலை. மாற்றம் வேண்டுமானால் இதில் மாற்றம் வேண்டும். ஒரு மாநிலத்தின் செலவு நடைக்குத் தகுந்தாற்போல, அதன் வரவும் அங்கேயே அதற்குக் கிடைக்க வேண்டும். மாநிலச் செலவு 100 உருவாய் என்றால் உள்ளூர் வரவு 20 உருவாயாய் இருந்து, மீதியை நடுவண் அரசிடம் இருந்து ஏந்திப் பெறவேண்டுமானால், அப்புறம் தமிழினம், தமிழரசு என்று பேசுவதில் பொருளில்லை. நான், மாநில அரசின் வருவாய், அதன் செலவிற்குத் தக்க 100க்கு 100 இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. ஒரு 80%, 90% ஆவது இருக்க வேண்டாமா? - என்றே சொல்லுகிறேன். அதே போது, நடுவரசிற்கும், மாநில அரசிற்கும் இடையே நீக்குப் போக்கு இருக்கவேண்டும் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறேன். இப்போதிருக்கும் ஆட்சியமைப்பில் மாநில அரசு என்பது நடுவரசின் தொங்குசதையாகவே இருக்கமுடியும் என்று 30, 40 ஆண்டுகளாய் உணர்ந்து வருகிறோம். மொத்தத்தில் ”தமிழ்நாடு ஊராட்சி மன்றம்” என்று வேண்டுமானால், பெருமைப் பட்டுக் கொள்ளலாம். இதில் மாற்றம் கொண்டு வந்து, பங்கீட்டுச் சிக்கலையும் எளிதில் தீர்க்க முடிந்தால், மாநில அரசின் வருவாயைக் கொண்டு ஒரு சீரான வளர்ச்சியை நாடெங்கிலும் ஏற்படுத்தி, பல்தேசிய இந்தியா என்ற கருத்தை இங்கே வளர்க்க முடியும்.”பல்தேசிய இந்தியா” என்ற கருத்து வலுப்பெற்று, 4, 5 வலுவான மாநிலங்கள் ஏற்பட்டு, நடுவரசை ஒருமுறை அசைத்துக் காண்பித்தால், இது உறுதியாய் மாறும். அதே பொழுது இது கடினமான வேலை; என்றாலும், மக்களாட்சி வழிமுறைகளால் இதைச் செய்யமுடியும்
இதே நிலை தான் ஆற்று நீர் வளங்களைப் பெறுவதிலும், மாநிலங்களுக்கு இடையே உள்ள சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதிலும் இருக்கிறது. காவிரி ஆற்று நீரைப் பங்கு போட்டுக் கொள்ளுவதில் உச்ச நயன்மை மன்றம் ஒரு தீர்ப்புச் சொல்லுகிறது. அதைச் செயற்படுத்துவதற்கு ஒரு நடுவாளராகக் (referee) கூட நடுவரசு இருக்க மாட்டேன் என்கிறது. வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் என்று ஆகிப் போனது. மாநில அரசு வலுவற்றதாக இருந்தால், அப்புறம் என்ன சுய ஆட்சி?
ஈழச்சிக்கலில் இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் நிலைப்பாடும் இந்த”ஒற்றை இந்தியா” என்ற கொள்கையின் விளைவே. இந்தியத் தரகு முதலாளியத்திற்குத் தமிழீழம் என்பது ஏற்படக் கூடாது. ஊழல் மலிந்த சிங்களப் பேரினவாத அரசு அதற்கு அடிமையாகப் பணி செய்யும் என்று எண்ணிக் கொள்வதால், ஒரு தீவில் இரண்டு நாடுகள் ஏற்படுவதை இந்தியத் தரகு முதலாளியமும், அதற்கு வழி செய்யும் பேராயமும், பாரதிய சனதாவும் வரவேற்கவில்லை. ஒருவேளை சீனரின் ஆதிக்கம் அங்கு கூடி, அது இந்தியத் தரகு முதலாளியத்திற்கு ஊறு விளைவிப்பதாய் ஆகும் என்றால் தமிழீழம் ஏற்படுவதை இந்திய நடுவரசு ஓர்ந்து பார்க்கக் கூடும். அந்தச் சூழ்நிலை நெருக்கி அமையும் வரை, தமிழினத்திற்கு எதிராகத்தான் இந்திய நடுவரசு [அது பேராயம், பாரதிய சனதா ஆகியவற்றில் எந்தக் கட்சி முன்னிருந்தாலும்] வேலை செய்யும். தி.மு.க. மாநில அரசு தான் நிலைத்து நிற்கப் பேராயத்தை அண்ட வேண்டியிருக்கிற நிலையில், ஒற்றை இந்தியாவின் கருத்தை அதனால் மீற முடியாது. அ,தி.மு.க இந்தத் தேர்தலில் வென்றாலும், நிலைமை மாறுமா என்று உறுதியாய்ச் சொல்ல முடியவில்லை. பொதுவாக, தி,மு.க, அல்லது. அ.தி.மு.க. அரசுகள் தமிழீழம் ஏற்பட வகை செய்ய மாட்டா என்பது தான் என் புரிதல்.
ஒற்றை இந்தியா என்ற கருத்தாக்கமும் பல்தேச இந்தியா என்ற கருத்தாக்கமும் ஒன்றிற்கொன்று முரணானவை. [பல்தேசம் என்ற கருத்து இந்தியாவில் இன்று மிகவும் குறைந்து போனதால் தான், ஈழச் சிக்கலில் தமிழ்நாட்டுத் தமிழரின் வேண்டுகோள் குப்பையில் போடப் படுகிறது.] இன்றையப் பேராயக் கட்சி ஒற்றை இந்தியா என்ற கருத்தீட்டில் ஊன்றிப் போனது. பாரதீய சனதாக் கட்சியும் அப்படியே தான் சொல்லுகிறது. (அதனால் தான் தரகு முதலாளியம் பாரதிய சனதாவையும் ஏற்றுக் கொள்ளுகிறது.) [ஒற்றை இந்தியா என்பது தான் நம் கருத்து என்றால், அப்புறம் பேராயம் அல்லது பா.ச.க. ஆகிய கட்சிகளில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துப் போய்க் கொண்டே இருக்கலாம்.]
பல்தேச இந்தியா என்ற கருத்தீட்டைத் தூக்கிப் பிடித்த இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி (மார்க்சியர்) கூட நடைமுறையில் ஒற்றை இந்தியாவைத்தான் இன்று செயற்படுத்தி வருகிறது. இருக்கும் பெரும்பாலான பொதுவுடைமைக் கட்சிகள் தங்கள் கொள்கைகளில் நீர்த்துப் போனவை என்பதால் தான் அவற்றைப் பற்றிப் பேசிப் பலனில்லை. திராவிடநாட்டுக் கொள்கையைக் கைவிட்டபின்பு ”பல்தேச இந்தியா” என்ற கொள்கையைத் தான் “மத்தியில் கூட்டாட்சி, மாநிலத்தில் சுயாட்சி” என்ற பெயரில் தி.மு.க. சொல்லி வந்தது. அ.தி.மு.க.விற்கும் கிட்டத்தட்ட இதே கொள்கை தான். ஆனாலும் நடுவண் அரசில் பங்குபெற்றுச் சுவை கண்ட இந்த இரு கட்சிகளும் ”சுய ஆட்சி” என்ற கருத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நீர்த்துப் போகச் செய்து விட்டன. [கொள்கையில் இவைகள் சப்பாணிகளாய் இருப்பது ஒரு பக்கம், இவைகள் செய்யும் ஊழலால், இவைகளின் குடுமிகள் நடுவரசுக் கட்சிகளின் கையில் சிக்கிக் கொள்வது இன்னொரு பக்கம். இந்த இருவேறு காரணங்களால், இவர்களை நடுவரசுக் கட்சி விடாது மிரட்டிக் கொண்டே இருக்கும்.] முதுகெலும்பு இழந்த இந்தக் கட்சிகள் இனிமேல் எழுந்துவந்து சுய ஆட்சியைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் என்பதெல்லாம் பகற்கனவே. [வெறுமே வாக்களிப்பிற்கு மட்டுமே தி.மு.க.வும், அ.தி.மு.க.வும் மாநில சுயாட்சி பற்றிப் பேசுகின்றன.] பல்தேச இந்தியா என்ற கொள்கை இல்லை என்றால், ”தமிழர் என்ற அடையாளம் மறைந்தே போகும், இந்தியன் என்ற அடையாளமே மிஞ்சும்” என்பதே என் புரிதல்.
இந்திரா காலத்தில் இருந்த சனதாக் கட்சி (பாரதிய சனதா அல்ல; செயப்பிரகாசு நாராயணன் வழி வந்த சனதா), சனதாவின் பின்வந்த சிறுசிறு கட்சிகள் (யாதவ்கள், கௌடா போன்றவர்களின் கட்சிகள்), என மற்ற கட்சிகளும் கொள்கையளவில் இன்றும் பல்தேச இந்தியா என்றுதான் சொல்லுகின்றன. ஆனால் நடைமுறையில் பேராயக் கட்சியைச் சார்ந்திருப்பதால், இவற்றின் குரல்கள் எடுபடுவதே இல்லை. அதனால் இவையும் ”லோகியா சமவுடைமைக்” கொள்கையில் இருந்து நீர்த்துப் போயின என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
எனவே தமிழ்நாட்டில் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் என்று வரும்போது, கொள்கையளவில், ”பல்தேச இந்தியா” என்பதற்கு எதிராகச் செயற்பட்டு, “ஒற்றை இந்தியா” என்ற கொள்கையை நிலைநாட்டிவரும் பேராயக் கட்சியும், “பல்தேச இந்தியா” என்ற தம் கொள்கையை நீர்த்துப் போகச் செய்து, பேராயத்திற்கு அடியாளாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் தி.மு.க, அ.தி.மு.க ஆகிய இரண்டு கட்சிகளையும் நாம் ஒதுக்கத்தான் வேண்டும் என்று நான் சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த மாற்றத்தை அடைய நெடுங்காலம் ஆகும்.
நீண்ட கால நோக்கில் எந்தெந்தக் கட்சிகள் “பல்தேச இந்தியா” என்ற கொள்கைகளை ஏற்றுக் கொள்ளுகின்றனவோ, அவற்றையே நாம் ஆதரிக்க இயலும். [ஆனால், இன்றைக்கு இருக்கும் நிலையில், ஓர் இடைக்கால முன்னெடுப்பைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கான காரணங்களை நான் விளக்க வேண்டியதில்லை. தேர்தற் களத்தில் இருக்கும் பலருக்கும் அது புரிந்தே இருக்கிறது. அதனால், ”தற்போதைக்குப் பேராயக் கட்சி தமிழகத்தில் எந்தத் தொகுதியிலும் வெற்றி பெறக் கூடாது, கூடவே தி.மு.க.வுக்கு ஒரு பெரிய பின்னடைவு ஏற்பட வேண்டும்” என்ற பெரும்பாலான மக்களின் விழைவு நடக்கும் என்றே எதிர்பார்க்கிறேன். அதன் பலனாய், அ.தி.மு.க வெற்றி பெற்று, அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளைப் பின்னால் வேறு போராட்டங்களினால் எதிர்கொள்ளத் தான் வேண்டும். ”இப்பொழுது தயங்கிக் கொண்டே இருந்து, பேராயக் கட்சியையும், தி.மு.க.வையும் வெற்றி பெற வைப்பது சரியான செயல்முறை அல்ல” என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.]
